Vredesweek

Overweging in het Vredesweekend 2017

Vredesweek 2017Petrus vindt dat zeven keer vergiffenis schenken aan iemand die je kwaad deed al een hele prestatie is. Maar Jezus zegt neen: “je moet zeventig maal zeven keer” vergiffenis kunnen schenken. Dat is 490 keer. Daarbij raak je toch de tel kwijt. En dat is juist Jezus’ bedoeling. In zijn wereld, het Rijk Gods, wordt n.l. helemaal niet geteld. …

Dit is een lezing die helemaal aansluit bij het thema van de vredesweek. De week waarin we extra aandacht besteden aan ‘hoe we vrede: ver weg maar ook  dichter bij onszelf en zelfs de vrede in onszelf kunnen bereiken?’. Niet alleen binnen de kerken via de werkgroepen M.O.V’, maar ook organisaties als Pax Christie e.v.a. besteden blijvend aandacht aan het streven naar vrede, soms tegen beter weten in.

Met de heer, waarover in de parabel van de lezing gesproken  wordt, wordt het beeld van God bedoeld. Hij vergeeft ons n.l. onze schulden, waar we Hem in Het Onze Vader telkens weer om vragen. Dat is ook de basis van vergevingsgezindheid waar christenen in het algemeen om bekend staan/stonden…

  • Omdat ons geleerd is dat God zo oneindig barmhartig is t.a.v. de mensheid en omdat Jezus Christus die goddelijke barmhartigheid toonde en ons tijdens zijn leven het vergeven ‘liet zien’.
  • En wij willen in principe hem wel volgen in die liefdevolle houding van vergeving.
  • Vergeving verdrijft n.l. de haat en dat gaat vooraf aan vrede.
  • ’t Is de kracht van de hoop en verbeelding.
  • En dàt is het jaarthema van de Vredesweek 2017

Over vergeving kunnen we niet zomaar en te gemakkelijk spreken.

Er kunnen in een mensenleven dingen gebeuren die zo erg zijn, dat vergeven heel erg moeilijk is. Denk maar aan de gevolgen van terreur en het geweld dat onschuldige mensen wordt aangedaan. Je moet het maar meemaken, dat je meest geliefden door aanslagen omkomen. Of wanneer er misbruik in het spel is, wat er zelfs in onze kerk maar ook daarbuiten is gebeurd en wat  helaas nog steeds gebeurt, of partners en ex-partners die elkaar respectloos behandelen en elkaar blijven haten. Soms is het kwaad zo groot en verwoestend en zo pijnlijk, dat het bijna niet binnen één mensenleven vergeven kan worden.

Daar dient ook begrip voor te zijn; iemand kunnen vergeven omdat hij/zij niet vergeven kan.

Mensen zijn lang niet altijd geholpen met het advies: je moet het maar vergeven en vergeten want de feiten van het kwaad kun je niet ontkennen. Woede, agressie en boosheid zijn emoties die recht van bestaan hebben, wegstoppen helpt niet. Geen mens is er ooit echt mee vooruit geholpen, maar ook zeker niet door kwaad met kwaad te vergelden. Dat zien we helaas wel in oorlogsgebieden. Vaak maakt het de ellende of de gevolgen ervan nog groter. Mensen die alleen maar haten, vernietigen zichzelf en dan wordt men voor de tweede keer ’t slachtoffer van zijn eigen handelen en instelling. Dat is wat we zien in het klein, maar ook in oorlogsgebieden: Afghanistan, Syrië, Iran en Irak en in de strijd tussen Israël en de Palestijnen en op vele andere plekken in de wereld. Iemand vergeven en/of vergiffenis krijgen is een ongelooflijk kostbaar gebeuren. Het is een mogelijkheid die ons allen is gegeven, als we het tenminste willen. Het is de enige uitweg om de dodelijke spiraal van het kwaad en de haat te doorbreken. Om niet te verharden en te verzieken en waardoor we steeds verder wegdrijven van de vrede. Zijn er dan geen ‘Zeventig maal zeven keer’ nodig, maar soms zijn echt wel meerdere pogingen en geduld nodig.

Vanuit onze christelijk basis vergeven om uiteindelijk vrede te bereiken en relaties te kunnen herstellen.

Dat is ‘n groots gebaar dat ons naar genade verwijst.

Soms kan je alleen maar hopen op vergeving en soms kun je enkel inwendig vergeven. ’t Is te hopen om al zover te komen, dat we iemand die je vijandig is niet langer te haten en te vervloeken.

Laten we het leven niet laten overheersen door onvrede maar door tevredenheid. Het is niet vergeten zoals men dat dikwijls zegt. ‘Zand erover!’ Nee zo werkt het niet altijd.

Vergeven is veel meer het bespreekbaar maken van beide standpunten. De ernst van het verschil duidelijk maken en de wil hebben om nader tot elkaar te komen uitpraten en vooruitkijken.

Soms voelen mensen zich het slachtoffer, echter ook als S.O. mag je nooit keihard en meedogenloos zijn, zoals de knecht in de parabel die we zojuist gelezen hebben. We behoren de ander niet blijvend vast te pinnen op zijn verkeerd handelen. Vergeving doorbreekt dan juist de cirkel, waardoor een definitieve verwijdering wordt voorkomen en het schept weer nieuwe kansen.

Vergeving doet ons opnieuw vertrouwen in het diepste en goede van de mens. Dàt werkt voor alle partijen bevrijdend en opent nieuwe wegen. Vergeving vraagt altijd veel van beide kanten.

Goddank gebeurt het, dat regeringsleiders en individuele mensen, het steeds weer opbrengen om een nieuw begin te maken.

Het is soms wel een lang proces dat veel geduld en diplomatie vereist en het zal ook niet altijd lukken.

Maar diep in ons hart weten we: zonder barmhartigheid is het geen leven.

Niets strekt zozeer tot geluk in een verhouding, als een vergevende houding.

Vergeving is het begin van vrede en innerlijke tevredenheid.